Samoocena kompetencji bezpieczeństwa cyfrowego nauczycieli i rodziców w Polsce
DOI 10.24131/3724.260301
Streszczenie
Wprowadzenie: Dynamiczny rozwój infrastruktury cyfrowej w Polsce kontrastuje z lukami kompetencyjnymi oraz izolacją działań nauczycieli i rodziców w obszarze socjalizacji cyfrowej. Dotychczasowa literatura rzadko łączy perspektywy obu tych grup w ramach zintegrowanych modeli badawczych. Cel badań: Celem artykułu jest analiza porównawcza struktur samooceny kompetencji bezpieczeństwa cyfrowego nauczycieli i rodziców w Polsce oraz identyfikacja obszarów wspólnych deficytów.
Metoda badań: Badanie oparto na dwóch próbach ankietowych (N = 890 nauczycieli, dobór losowy warstwowy oraz N = 2473 rodziców, dobór celowy). Zastosowano eksploracyjną analizę czynnikową (EFA) oraz współczynnik kongruencji Tuckera (ϕ) do porównania struktur latentnych obu grup.
Wyniki: Analizy ujawniły wysoką zbieżność struktur samooceny (ϕ=0,950). Wyodrębniono trzy wspólne wymiary: techniczno-edukacyjny, prywatności i zdrowia oraz ekologiczny. Zidentyfikowano „paradoks samooceny cyfrowej” – wysoką pewność w obszarze dobrostanu przy najniższym poczuciu sprawności w zakresie technicznej ochrony urządzeń.
Wnioski: Homogenizacja samooceny nauczycieli i rodziców podważa tezę o głębokim rozłamie kompetencyjnym i stwarza szansę na budowę zintegrowanego ekosystemu wsparcia. Postuluje się przejście od teoretycznych ram kompetencyjnych ku praktycznym modelom mentoringowym, uwzględniającym nowe ryzyka algorytmiczne i treści syntetyczne.